Waarom mannen met kinderen aantrekkelijker zijn dan mannen zonder

Heb je als man het idee dat er minder naar je gekeken wordt op straat? Word je opeens minder nagefloten als je langs het terras van dat hippe veganistische koffietentje loopt? Lijkt, kortom, je marktwaarde dalende? Neem dan een kind en ze vallen bij bosjes aan je voeten. Wat is dat toch? Vala legt het uit.

Een man met een kind, dat is niet te versmaden. Echt, er is niks liever, sexy’er, geiler dan een vent met een miniatuurversie van zichzelf in zijn sterke armen. Ook als hij helemaal geen sterke armen heeft, want dat lijken ze namelijk vanzelf als er zo’n spruit in ligt. Al was je vroeger de grootste, meest slungelige, pukkelige nerd van de scholengemeenschap, als je je later op de reünie vertoont met Junior aan je hand, dan glijdt dat ene populaire meisje dat jou vroeger geen blik waardig gunde van spontane bronstigheid van haar stoel in de aula. Want waar vrouwen doorgaans meestal aanzienlijk aan aantrekkelijkheid inboeten als ze eenmaal moeders zijn (wat, voor ik van seksisme beticht wordt, niet zozeer met hun veranderde fysiek, maar voornamelijk met het korte en pittige kapsel en de King Louis overslagjurken die ze zich dan plotseling aanmeten te maken heeft), worden mannen met het vaderschap vaak juist bijzonder ravissant. Je bierbuik, kalende kruin en weinig modieuze outfit ten spijt. Want een kind, dat is hét afrodisiac pur sang.

Ik vermoed dat het een gevalletje best of both worlds is. De stoere en krachtige man die door zijn kind opeens ook zacht,- en breekbaarheid uitstraalt. De perfecte combinatie dus, een beetje zoals wijn en Franse kaas. Het laat zien dat een man in staat is om te zorgen, en dat hij kwetsbaar is. Maar niet teveel. Hij is geen doetje, want hij heeft zich tenslotte voortgeplant en is dus bewezen viriel en mannelijk. En mannen die geen vader zijn (let wel, voor ik de politiek correcte politie op mijn dak krijg: degenen die dat niet zijn omdat ze kinderen maar lastig en ‘gedoe’ vinden, niet degenen die ze wel zouden willen, maar door onfortuinlijke omstandigheden niet kunnen krijgen) krijgen, zeker na een bepaalde leeftijd, toch een klein beetje iets sneuigs. Alsof het geen mannen zijn, maar eeuwige jongens, zich naarstig vastklampend aan een leven, aan een imago dat zij al lang niet meer hebben. Gesjeesde gasten met hippe spijkerbroeken en shirtjes met een v-hals die zich 25-jarige jongens voelen, maar niet door hebben dat door hun 45-jarige kop helemaal niemand behalve zij zelf nog in die illusie gelooft. En laten we wel wezen: meisjes houden van jongens. Maar vróuwen houden van mannen.

De belangrijkste factor is echter waarschijnlijk toch heel ordinair die viriliteit. Een man met een kind is een prijskoe op de spreekwoordelijke vleesmarkt van de liefde, omdat hij zich heeft weten te vermenigvuldigen. Ergo: hij heeft sterke genen en kan ons dus voorzien van nageslacht, en de menselijke voort van voortbestaan. Mocht Trump toch op een dag besluiten zijn ‘big button’ te gebruiken en als jij dan de enige vrouw bent die de kernoorlog uiteindelijk weet te overleven, samen met die man, dan weet je dat je samen met hem een nieuwe samenleving uit de grond kunt stampen. En hoe geëvolueerd we ook zijn, dat oergevoel sla je er nou eenmaal bijzonder moeilijk uit. We blijven tenslotte met z’n allen eigenlijk toch gewoon weinig meer dan beesten.

Ach, en misschien is het ergens ook wel iets Freudiaans. Omdat meisjes hun eigen vader veelal op een voetstuk plaatsen en ze, als ze later vrouwen zijn, onbewust vaak in hun partner kwaliteiten zoeken die hun vader ook bezat. Dus komt er dan een vader voorbij wandelen, dan worden we opeens weer dat kleine meisje van vroeger dat op papa’s schoot wil kruipen en ons hoofd wil laten rusten tegen zijn brede torso. Want in idealer man dan papa, die was er tenslotte niet. Toegegeven, een beetje viezig als je er te lang over nadenkt, maar ach, de mens is nou eenmaal een ranzig wezen en de vrouw stiekem al helemaal.

Dus mannen, neem een kind (of leen er desnoods een) en flaunt it. Voor je het weet voel je je Arie Boomsma.