Vrouwen zijn onfatsoenlijk en respectloos – zegt deze vrouw

Het is dé favoriete bezigheid van vrijwel alle vrouwen: hun vent afzeiken in het openbaar. Mannen daarentegen halen het niet in hun hoofd hun vrouw en plein public te kakken te zetten. Of überhaupt persoonlijke informatie over haar te delen. Dus waarom zijn vrouwen zulke onfatsoenlijke bitches?

Onlangs werd mij door een ontredderde en toch wel enigszins verbolgen man gevraagd waarom vrouwen toch ‘altijd zeuren en gemeen doen’ tegen en vooral ook over mannen. Nadat hij weer eens schandelijk was geschoffeerd door een lid van het andere geslacht stond het huilen hem nader dan het lachen en was hij op zoek naar een verklaring voor al die jaren dat hij publiekelijk aan de schandpaal was genageld door de verscheidene vrouwen in zijn leven.

In eerste instantie was ik hooglijk beledigd, want hallo, ga weg met je stereotyperende mannengejank. Heus niet iedere vrouw is een vilein sekreet dat haar man door het slijk haalt bij iedereen die het maar wil horen. “Wat een onzin!” schreeuwde ik dus ook verontwaardigd, dwars over de redactie, tegen iedereen en niemand in het bijzonder, “Ik zeur nooit. Ik ben niet gemeen. Ik praat nooit over mijn man.”

Waarna ik me realiseerde dat zo ongeveer iedereen die mij kent op de hoogte is van de bedprestaties van mijn man. Weet dat hij gruwelijk snurkt. En bovendien een arrogante mansplainer is. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat hij dat niet per se heel leuk vindt. Maar ik vertel het toch. De hierboven genoemde man heeft gelijk: vrouwen dóen dat: lullen over hun man. En als ik een man was zou ik dat ook niet kunnen waarderen.

Mannen doen namelijk nooit lullig over hun vrouw. Sterker nog, ze delen sowieso geen persoonlijke informatie over hun wederhelft met andere mensen. Dat is een soort ongeschreven regel, heb ik mij door meerdere mannen laten vertellen. Ook al is je vrouw een regelrechte bitch on wheels, ook al ruimt ze altijd de vaatwasser verkeerd in, laat ze altijd haar gebruikte tampons slingeren, kan ze voor geen meter pijpen en is ze zes keer vreemd gegaan met de buurman, dat ga je niet aan de grote klok hangen. Dat is niet iets dat je tijdens het bieren met je vrienden even tussen de bitterballen door vertelt. Dat kruis draag je in stilte. Misschien licht je vijf jaar na de scheiding na lang aandringen eens een tipje van de sluier op, maar dan nog blijf je ten allen tijde zeer discreet. Iets met respect ofzo. Schijnbaar. Want dat hebben mannen. En vrouwen, nou ja, eigenlijk gewoon niet.

Ik schaam mij het te moeten toegeven, maar: het is waar. Weliswaar heb ik de laatste tijd weinig meer te zeiken in gezelschap (voor wie het gemist heeft: dat komt doordat ik getrouwd ben met de perfecte man), maar ik heb vele mannen in het verleden ten overstaan van breed publiek gestenigd. Net zoals al mijn vriendinnen, die niets liever doen dan het etaleren van alle mankementen van hun mannen en daar dan samen heel, inderdaad, gemeen de draak mee steken.

Ik weet van alle partners van de vrouwen in mijn omgeving dingen die eigenlijk helemaal niemand ook maar iets aangaan. Dat de man van een vriendin een luie, lapzwanserige niksnut is die nooit eens iets in huis doet. Dat de man van een collega altijd veel te snel klaarkomt. En dat de man van een andere vriendin niet weet hoe ‘ie z’n kont behoorlijk af moet vegen en dus altijd remsporen in z’n boxershorts heeft zitten. En dat wordt dan ook rustig uit de doeken gedaan tijdens een etentje met de gezamenlijke vriendengroep. Iets met TMI. En oh ja, iets met respectloosheid. Eigenlijk.

Vrouwen zijn een stel onfatsoenlijke bitches. Meer kun je er gewoon niet van maken. Maar we kunnen het niet helpen. We leven voor het afzeiken van onze mannen. Het is sterker dan wijzelf. Ik vermoed dat mijn eigen man perfect is geworden omdat hij het niet meer trok. Omdat hij niet langer het onderwerp van spot wilde worden. Constant dat mes in je rug, dan breekt tenslotte op een gegeven moment zelfs de sterkste man. Misschien biedt het troost te zeggen dat al dat zeiken gewoon een teken van zwakte is, dat we het doen om ons beter te voelen over onszelf.

Want als we de kracht niet uit onszelf kunnen halen, dan stelen we hem gewoon van de man. Een beetje als bidsprinkhanen, die hun mannetjes aan zich onderwerpen en zich daarna met hen voeden. Lieve mannen, het ligt niet aan jullie, het ligt aan ons. Trek je er dus vooral niet teveel van aan als je weer eens negatief over de tong gaat bij de dames. En als je het écht niet meer trekt, dan is de oplossing simpel. Want tja, niet om te zeuren hoor, maar als je nou gewoon je kont eens fatsoenlijk af zou vegen…