Sophie is supersterk en onafhankelijk – en daar vindt ze geen ruk aan

Ooit vond ik het heel belangrijk om gezien te worden als een sterk en onafhankelijk vrouwspersoon. Met de kont schuddend en de armpjes in de lucht Independent Women Pt. 1 meeblèren in de club alsof het je anthem is, je kent het wel. Tegenwoordig hecht ik hier in toenemende mate minder waarde aan.

Tuurlijk, je eigen geld verdienen en as you please uit kunnen geven is niets minder dan een zegen. Met loodzware boodschappentassen kunnen zeulen of je handbagage zelf in en uit de overhead compartment kunnen jensen, zonder paniekerig en hulpbehoevend in de rondte te hoeven kijken is dat ook. En als er iets stuk gaat dat ik niet kan fixen, dan bel ik daar iemand voor. Uit eigen beweging. Helemaal zelf. Heb ik heus niemand voor nodig verder.

Wat ik echter met de jaren geleerd heb, is dat er niet zozeer grenzen zijn aan het hetgeen ik zelf wil kunnen (ik wil werkelijk álles kunnen), maar er zijn wel degelijk grenzen aan wat ik zelf WIL doen. De kerstboom opzetten hoort tegenwoordig ook in dit rijtje thuis. Sinds vorig jaar hebben de Van Kampentjes hun huishouden namelijk verrijkt met een kunstboom.

Ik had allerlei goede redenen voor de overstap waarvan súper praktisch voor mijn man, die een intense teringhekel heeft aan een auto vol naalden, doorslaggevend was. Voor mij kwam het er eigenlijk vooral op neer dat ik het intens zielig vind: al die bomen die in de bloei van hun leven uit het bos worden weggerukt, vervolgens beestachtig worden verkracht met gekleurde lichtjes en kinderproof ballen om aan het eind van de rit ontdaan van hun laatste restje waardigheid kaal en naakt in de regen naast een vuilnisbak te eindigen. Dat past niet meer bij mijn spirit of Christmas zeg maar. Waar ik echter in al mijn, immer met de decembermaand gepaard gaande, opborrelende gevoeligheid niet of niet afdoende rekening mee had gehouden, is dat zo’n twee meter hoog bouwpakket niet alleen opgetuigd moet worden, hij moet ook in elkaar gezet worden. Tak voor tering-lelijke tak.

Mijn man, die sowieso weinig tot geen fucks geeft om kunstmatige gezelligheid in huis, ging er eens goed voor zitten. Op de bank welteverstaan. Hij moest nog even UFC kijken. Zo egoïstisch als dit misschien overkomt was dit overigens niet hoor! Hij deed zijn oortjes in zodat ik ongestoord kon blijven genieten van Bing Crosby, die hij speciaal voor deze gelegenheid had opgezet. Ik nam een flinke teug van de whisky die, ere wie ere toekomt, door mijn ondertussen compleet door zijn scherm in beslag genomen rots in de branding voor me was neergezet, en stortte me op mijn missie: de kerstsfeer in huize Van Kampen brengen.

Twee uur later was ik klaar. Om Bing, de boom en mijn opgewekte UFC kijkende echtgenoot uit het raam te sodemieteren. Want weet je wat het is lieve meneren: natuurlijk kán ik die boom net zo goed als welke vent dan ook in elkaar zetten; ben ik een master in het ontrafelen van die elk mens compleet tot waanzin drijvende kluwen kerstlichtjes; baan ik me een weg door duizelingwekkende hoeveelheden ballen en klets ik die boom net zo vol met sfeer als een Topper de Arena . Maar… IK WIL HET NIET!!!

Tegels zetten, de heg trimmen, barbecueën en dus ook bomen optuigen, wat mij betreft is het voortaan all yours boys. Merry Christmas!