Sophie is keihard en meedogenloos – maar huilde zich suf om Stranger Things

Op het vlak van entertainment zijn er een paar dingen waar je mij doorgaans geen plezier mee doet: 1. kinderen; 2. films of series met kinderen in de hoofdrol; 3. avonturenfilms; 4. sci-fi. 

Gezien bovenstaande zou de Netflix-serie Stranger Things totaal niet aan mij besteed moeten zijn. Tegen alle verwachtingen in was hij dit wel, maar pas met Stranger Things 2 stond mijn wereld helemaal op zijn kop: hij maakte me namelijk aan het huilen.

Geen all-out ugly cry natuurlijk. Mijn betere helft hing naast me op de bank en het laatste dat ik wil, is dat hij ineens denkt dat ik een softie ben geworden. Van het één komt immers het ander en voor je het weet ligt er naast de doos tissues een onvervulde kinderwens op tafel. En als het om kinderen gaat, is werkelijk mijn enige wens dat ze uit mijn buurt blijven. Ver.

Maar goed, softie of niet: ik moest dus janken. Niet om de zieke Will, niet om de eenzame Eleven, nee zelfs niet om het onzalige einde van Mews of goedzak Bob. Het was de kleine dappere Dustin die mijn ijskoude frontje deed smelten.

Daar stond hij, gehairsprayd, hoopvol en klaar om de grootste uitdaging uit zijn leven aan te gaan: een meisje ten dans vragen. Oh, oh, dacht ik en met mij iedereen die ooit een schoolfeest heeft bijgewoond. Want laten we wel wezen: pubermeisjes kunnen werkelijk onuitstaanbare krengen zijn. In het bijzonder tegen jongetjes. En helemaal tegen jongetjes met, laten we zeggen, een wat minder mainstream uiterlijk.

Na de eerste brute afwijzing gaf hij nog niet op, maar toen ook zijn volgende aanvliegpoging een complete zeperd werd, was er zelfs voor deze dappere krijger geen houden meer aan. Voor ons beiden niet. Wat ik zag, was een jochie dat al twee seizoenen voor zijn vrienden door het vuur was gegaan; dat angsten had overwonnen en monsters had verslagen en dingen had gezien die niemand ooit zou moeten hoeven zien en daar toch weer bovenop was gekomen. Vol vertrouwen, optimisme en levenslust. Kortom, een klasbak.

En die stond dus nu op zo’n intens treurig schuifelfeestje (met, eerlijk is eerlijk, wel heerlijke eightiesmuziek ) een partijtje tot op het bot geknakt te wezen omdat een paar van die blasé bakvissen hem niet zagen voor wie hij was: puur goud.

Daarom voor alle jongens die cowboys en tijgers en de vijand verslagen hebben, maar ooit in hun leven met één dodelijke klap zijn geveld door zo’n draak van een meisje, een oprecht: sorry guys!

De wijsheid komt met de jaren zegt men. Ik kan dat alleen maar beamen.