Meneer Paul doet het 3 á 4 keer per week

Voor iemand die zich altijd een notoire sportschoolhater noemde, is het toch wel frappant dat hij deze 3 – soms 4 – keer per week bezoekt. Toch is dit stukje, zonder sentimenteel te worden, een ode aan de ‘gym’ die ik bezoek en de mensen die dit mogelijk maken.

Als je mij ooit had gezegd dat ik de afgelopen 3 jaar elke week een paar keer in zo’n sportschool te vinden was, had je ik loeihard uitgelachen. Fucking uitslovers. Toch gebeurde het. Best apart voor iemand die nou niet te boek stond als echte sportliefhebber. Natuurlijk: toen ik 5 was mocht ik op voetbal en dat heb ik zo’n 12 jaar volgehouden. Getennist heb ik ook. Vanaf eind middelbare school werd het zaalvoetbal (want dan hoef je niet te trainen) en dat doe ik nog steeds. Nergens blonk ik in uit, maar fanatiek was ik wel.

Maar echt sporten-sporten, nee. Het was echt recreatief 1.0. Totdat ik Mevrouw Meneer Paul ontmoette. Zij was wel een echte sport-billy en dat sloeg, tot haar eigen vreugde, op mij over. Want ik hing er thuis maar als een zacht ei bij, terwijl zij zich in het zweet werkte. Ik wilde natuurlijk niet achterblijven. Steeds meer was ik bezig met sporten: spinbiken, hardlopen en soms zo’n gek traininkje met squats, planken en pushups dat we via internet vonden.

Een echt grote vlucht nam het niet veel later, toen een vriend van me, samen met wat anderen, een eigen gym begon en ik in aanraking kwam met kickboksen. Dat ik mijn aversie tegen sportscholen op hem losliet, liet hem koud. ‘Kom maar een keer kijken en bij mij kickboksen. Ik zet je in de computer voor een maandabonnementje en als je het niks vindt, ben je na die maand weg’. Dat is nu exact 3 jaar geleden. Ik ben hem nog steeds dankbaar voor zijn pusherigheid en haat hem ook nog steeds hartgrondig als hij mij weer eens zo enorm hard aanpakt tijdens zijn lessen. Toch ben ik er inmiddels 3, soms wel 4 keer in de week te vinden

Hoe dat komt? Ik kan er mijn vinger nog steeds niet op leggen. Wel weet ik dat deze gym allesbehalve als een sportschool aanvoelt. Pluspuntje. Het is ook niet zo’n massale budget-gym. Er hangt een fijne sfeer en de kickbokslessen zijn divers. Er zijn veel verschillende trainers waardoor je altijd wel weer een ander soort les hebt en er zijn ook veel trainingen, waardoor je zowel in de ochtend, overdag als des avonds terechtkunt. En nu krijg ik zelf soms te horen dat ik zo’n sportschooluitslover ben waaraan ik een hekel heb. Maar er is denk ik wel een verschil: ik doe het echt omdat ik het leuk vind. Niet omdat ik een ‘fitboy’ wil zijn of bezig ben met het ‘kweken’ van een sixpack. Dat kan ook nooit, want ik houd teveel van goed eten en drinken. Natuurlijk is al dat kickboksen fysiek wel goed voor mij geweest. Al vinden mijn zaalvoetbalvrienden die altijd Cartman noemden het wel jammer dat die gelijkenis weg is… Maar het is toch best raar om een paar keer per week een sportschool te bezoeken zonder reden, behalve dat ik het leuk vind. Wie weet ooit, als er een midlife crisis inkicked, stel ik mijn plannen voor een sixpack wel bij, maar for now is het gewoon lekker knallen.

De belangrijkste redenen dat ik er zo vaak ben, zijn denk ik de mensen bij wie ik train en de luitjes met wie ik dan afzie. De trainers bijvoorbeeld. Stuk voor stuk zijn het bazen. Ik snap nog steeds niet dat ik met een grote glimlach naar de training fiets, wetende dat ik een uur lang helemaal naar de getver zal worden geholpen door zo’n trainer die professioneel gevochten heeft en hem dan na afloop ook nog eens een slap handje geef en bedank. En dit herhaalt zich dan week in week uit. Ik plan zelfs mijn afspraken en sociale activiteiten om mijn kickbokslessen heen…

De mannen met wie ik afzie zijn voor mij denk ik het grootste deel van de drijfveer. Want naast enkele vrienden die ik al kende voor ik ging boksen, zoals de u welbekende Meneer Marcel, heb ik er ook een boel nieuwe bij gekregen. De ene nam een zwager mee, de ander zijn neef. En nu hebben we een boksgroepje van diverse pluimage van zo’n 12 toffe gasten die elkaar in een Whatsappgroep aansporen om ook die les van 8.00 uur te pakken bij die boomlange Viking die zulke zware maar fijne lessen geeft. Of die elkaar opnaait om eens te gaan sparren in de ring. En dat doen we dus geregeld. Dan denken we dat we Conor McGregor, Rico Verhoeven of Anthony Joshua zijn. De Viking schudt dan zijn hoofd en geeft aanwijzingen hoe het WEL moet en laat dit ons dat persoonlijk zien en voelen. Ai… Daarna gaan we met zijn allen naar die burgertent verderop voor vette viezigheid en liters bier. Want het moet wel leuk blijven, dat sporten. Ik vind ons een mooi zooitje (fanatieke!) antihelden.

Voor 2018 wil ik al mijn trainers en boksgroepmaten nog vele uurtjes lol, zweten, haten op de trainer/elkaar, slechte grappen tijdens het kickboksen, liters bier en die vette burgers toewensen. Heren: dank jullie wel! En wie weet komt dat sixpackie er toch ooit nog wel.