Breaking Bad bestaat 10 jaar – en is nog steeds briljant

Tien jaar geleden opende Breaking Bad met Walter White in zijn ‘walter whities’, met een geweer in zijn hand in het midden van de woestijn, politiesirenes in de verte. Vanaf dat moment wist je dat iets ging zien wat je nog nooit gezien had. En zo geschiedde. De serie werd een monsterhit en zette de toon voor een tijd waarin lange series de populaire norm werden.

Nu, tien jaar later, is Breaking Bad nog net zo goed als het toen was. Misschien zelfs beter, als je kijkt naar het feit dat honderden series die hetzelfde succes nastreefden de unieke toon, bravoure en originaliteit niet konden nabootsen. Eén van de redenen daarvoor was de vastberadenheid van maker Vince Gilligan. In de eerste vergadering schijnt hij gezegd te hebben dat ‘hij het verhaal wil vertellen hoe een scheikundeleraar een drugsbaron wordt’, en dat is precies wat hij heeft gedaan. Andere succesvolle series hebben de neiging om van het originele pad te wijken, wanneer het grote publiek andere wensen heeft.

In de geschiedenis van televisie zoals wij die kennen is het bijna altijd zo geweest dat de kijker weet wie de hoofdpersoon is. Dat wil men nu eenmaal. Kijk naar the Sopranos of 24. Allerminst geweldige series, maar niet, op die manier, vernieuwend. Walter White, daarentegen, is compleet onbetrouwbaar. Een ongeleid projectiel voor zichzelf, en ook voor de kijker. Dat zijn we niet gewend, en dat vonden we heerlijk. We zien die onbetrouwbaarheid terug in hoofdpersonen die het nalatenschap van Breaking Bad volgden, als Frank Underwood in House of Cards, of Marty Byrde in Ozark.

Daarnaast zette Bryan Cranston met Walter White een legendarisch personage neer. En zijn tegenspelers, Aaron Paul als Jesse Pinkman, en Anna Gunn als zijn vrouw Skyler, waren minstens zo goed. Een aantal angstaanjagende en indrukwekkende quotes die we nooit meer vergeten:

Maar wat één van de slimste toevoegingen aan wereld vol duistere drugspraktijken en moorden was: humor. Breaking Bad nam zichzelf nooit té serieus. Hoe grimmig de situatie ook leek, er was ruimte voor humor, net als in het echte leven is. Niets is alleen maar moeilijk, of alleen maar leuk. Er is nuance. En die comedic relief maakte de serie niet alleen leuker om te kijken, ook verdraagzamer. Denk aan de advocaat Saul, die niets dan een ridicuul karikatuur van een kwakzalver is, Jesse die constant BITCH! roept, of de beruchte pizza-frisbee:

En dan hebben we het nog niet eens over de onheilspellende muziek, het prachtige gebruik van verzadigde kleuren, of ‘Los Pollos Hermanos’ gehad. Maar u begrijpt wat we bedoelen: is Breaking Bad tien jaar later nog net zo goed als het toen was? You’re goddamn right.