Jan is dol op Marktplaats

Het voelt een beetje of je toegeeft dat dat je in je vrije tijd gezellig de brand in een mud geurkaarsen steekt en met een mok kruidenthee in een Garfield-onesie op de bank het nieuwe seizoen van Gossip Girl gaat zitten kijken. Maar fuck dat: ik ben dol op Marktplaats! 

Ja, Marktplaats, die bruisende biotoop van aan- en verkoop, dat rariteitenkabinet van spullen en mensen, van koopjesjagers, schattebouten en verzamelaars. Ik kan daar uren ronddwalen langs kunstbeen en stikstof-sperma-tank, klokkenverzameling en McLaren race-machine. Ik droom de verhalen achter de ‘nooit gedragen trouwjurk’, de micro-ezel (een superleuk huisdier, kennelijk), de twee meter lange replica van Superman of Julius Caesar en de buxushaag van veertig meter, gratis af te halen, als je hem zelf even uitgraaft! Je kijkt, vrienden van de meneren, je ogen uit.

Ik moest eerst ook wennen, natuurlijk, en ik heb de vrouw vervloekt als er weer 243 euro aan porti werd betaald om een verkocht stel versleten schoenen van een tientje te verschepen. Of onze woonkamer leek op een verdeelstation van TPG Post. Of als ik overal en nergens pakketjes bij boze buren moest ophalen.

Maar gaandeweg begon ik er de aardigheid van in te zien, en het werd echte liefde toen we deze zomer besloten onze oude zeilboot te verkopen (op Marktplaats), omdat we een su-per-leuk klassiek motorbootje hadden gezien (op Marktplaats). Sedertdien hebben we alle denkbare menselijke emoties doorlopen (op Marktplaats). Van hoop tot vrees, vreugde, blinde woede en verontwaardiging, teleurstelling en wederopstanding, en uiteindelijk opluchting en berusting. Heerlijk!

We keken duizend keer per dag in onze Marktplaats-berichtenbox of er misschien al een bod was, of tenminste een knabbeltje. We verlaagden keer op keer de prijs en verzonnen nieuwe, gloedvolle advertentieteksten. We zagen tientallen su-per-leuke motorjachtjes aan onze neus voorbijvaren, omdat we nu eenmaal eerst onze zeilboot moesten verkopen. We kregen geslepen handelaars en droefgeestige taxateurs aan boord, jonge gezinnen en eenzame knutselaars. Ingewikkelde strikvragen per mail, over de staat en aard van het verfsysteem, de dikte van de stalen huid en de hoogte van de mast. Intussen kochten we – om maar iets te doen te hebben – tweedehands sneakers voor junior. En een Lundia wandkastsysteem uit de tijd van onze jeugd in de sloppenwijken van Leidschendam.

En uiteindelijk, net toen we de moed wilden opgeven en de leuke-klassieke–motorbootdroom wilden afblazen, kwam er een stel met kinderen aan boord en we zagen direct: stapelverliefd. Op die ouwe boot. Waar wij natuurlijk, tien jaar en ontelbare verhalen van rampspoed en geluk later, ook ooit op het eerste gezicht verliefd op werden. Het werd snel afgehandeld en ik liet de nieuwe eigenaar er nog goedmoedig 500 ekkies afonderhandelen. Die knabbelde ik zelf vervolgens van de vraagprijs van het leuke-klassieke-motorbootje-du-jour af, zodat iedereen met rechte rug en een bootje naar wens huiswaarts kon tuffen.

Onze nieuwe trots was van een oude heer die er sinds 1970 met heel veel liefde voor had gezorgd, en een boekwerk met instructies voor ons meegaf en twintig kilometer meefietste voor hij ons uit het oog verloor. De kopers van ons bootje voegen een nieuw hoofdstuk toe aan het leven van een unieke Jakon 30, waarvan er volgens de overlevering ooit, rond 1978, maar twee zijn gemaakt, totdat de ontwerper, Jacob Koning, ruzie kreeg met de werf in Volendam. Mooie verhalen, altijd over een afscheid en een nieuw leven. Dat is het spul waarvan ze Marktplaats maken, vrienden. Verhalen. En daarom houd ik van Marktplaats.

PS: Iemand een knalroze Komodo-BBQ? Heeft altijd buitengestaan en brandt 24 uur non-stop! Inclusief steigerhouten zelfmaakmeubel!

Foto: iStock