Alles kan misgaan als je tobber bent

Oproep van Jan: hoe kom ik van het tobben af?

Ik ben van nature een tobber. Dat is tamelijk kut. Want wij tobbers maken ons de hele tijd zorgen. Over van alles. En dan nog wat. Dat is heel vermoeiend. En zinloos. Want je lost er niets mee op. Althans niet veel. Mijn vraag: hoe kom ik van het tobben af?

Voor mensen die niet zijn geslagen met het tobberige gen: het is de hel. De ware tobber rijgt het ene doemscenario aan het andere, ziet alles somber in, en overal spoken. Daarom ziet hij tegen alles huizenhoog op, heeft nergens zin is, en verspilt bakken met energie met het voorzien van allerlei rampen die nooit gebeuren, want zo vergezocht zijn dat je wel een hele creatieve tobber moet zijn, wil je er überhaupt opkomen.

Overdag tobben gaat nog wel: in de zin dat je je in het daglicht tenminste zorgen maakt over dingen die min of meer reëel zijn, zoals te laat komen op een belangrijke afspraak, het salaris dat nog niet is overgemaakt, of je binnenkort niet zult worden ontslagen, ziek worden, of blind, dan wel verlaten door je vrouw, het huis instort, de belasting bij nader inzien toch alsnog een gepeperde aanslag in de bus dropt, of de kinderen zonder werk komen te zitten, maar mét een moeilijke vrouw, en dus binnenkort weer op zolder komen wonen.

Dat is allemaal nog wel te overzien, en zo niet, ben je overdag prima in staat jezelf gerust te stellen, dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen, en al helemaal niet met alles tegelijk, en aldus de stemmen in je hoofd het zwijgen op te leggen. Hoe anders is dat ’s nachts! ’s Nachts, meestal half tussen slaap en wakker, mengen ‘echte’ zorgen zich met volslagen verzonnen, maar bijzonder urgente problemen. Meestal een vergeten deadline (morgen) voor een lang en ingewikkeld artikel, een cruciaal optreden voor een grote zaal waarvoor niets is voorbereid, of een allesbeslissend gesprek dan wel dreigende hereniging met je ex-vrouw.

Inmiddels weet ik: ben ik op het punt aangeland dat ik me ’s nacht zorgen ga maken over de boot (hij is gezonken dan wel verroest, de motor is stuk of zal snel stukgaan als ik niet snel iets vervang of repareer), ben ik op het diepste punt, en moet ik echt uit bed stappen om een glaasje water te drinken. Dan ben ik namelijk ook direct weer vergeten waarvoor ook weer die deadline was, waarom ik ook weer met mijn ex ging samenwonen, of welke  lezing ik mijn gehoor zou voorhouden. En slaap ik de rest van de nacht verder rustig, hoewel veel te kort om er ’s ochtends weer kwiek uit te klimmen.

Het is slopend. Vandaar hierbij een hartekreet. Wie van jullie meneren heeft een probaat middel tegen tobben? Een manier om die stroom van narigheid stil te leggen en vanaf nu een positief, optimistisch  laissez-faire-type te worden? Een krachtmens die de problemen tackelt als hij ze tegenkomt, zich geen zorgen maakt als er toch niets aan te doen is, en al helemaal niet over dingen die waarschijnlijk nooit gebeuren of hebben bestaan!

Wie heeft die gouden toverformule voor een blij en realistisch leven? Tot nu toe kom ik namelijk niet verder dan, als ik met een kop vol zorgen en tegenzin wakker wordt, mijzelf krachtig toe te spreken en vertellen dat het helemaal geen moeilijke en zorgelijke dag wordt, maar juist een mooie , zonnige, interessante, vol met leuke mensen en ideeën, niets om je zorgen over te maken, dus. Het helpt; een beetje. Maar ik ben bang: niet genoeg. Shit. Doe ik het weer! Meneren! Wie verlost mij van het tobben!

Foto iStock/ Mike-kiev