Mannen hebben heus ook smaak

Happy Wife, Happy Life – f*ck dat! Waarom laten we ons zo ringeloren?

Wie veel woonprogramma’s kijkt, zoals ik, valt na verloop van tijd iets op. En wel dit: in élke aflevering van élk programma waarin een huis wordt opgeknapt, zegt de man van het stel op zeker moment iets in de sfeer van: ‘Nou, ik vind dit tering-lelijk behang, maar als jij het mooi vindt, schatje, ben ik er ook blij mee’.

Let op wat ik zeg: in élke aflevering van élk woonprogramma zit een man die zichzelf zonder morren ondergeschikt maakt aan zijn vrouw, onder het kennelijk onverslijtbare motto: ‘vrouwtje gelukkig, ik gelukkig’. En ik vraag me hier één keertje af: waaróm eigenlijk? Waarom doen we dat? Hebben we soms zelf geen smaak?

Waarom zou je als man niet kunnen zeggen: ‘Nee, lieverd, we gaan ab-so-luut geen debiele kroonluchters boven de eettafel hangen, en nu we het er toch over hebben, er komt geen inductieplaat in de keuken, maar een gasfornuis met wokbrander, geen lelijke wandversiering in de vorm van malle metalen letters die samen ‘Love you’ spellen,  maar een televisie met een beelddiagonaal van 70 inch en een surround-systeem dat bakstenen kan verkruimelen. Want dat is een beter en mooier idee. Had je verder nog vragen?’.

Maar nee. Wij mannen, ikzelf incluis, proberen hooguit een keertje voorzichtig een ‘weet-je-het-wel-zekertje’. Of: ‘ja, joh? Denk je echt dat paars met geometrische figuren leuk staat op de wand tegenover ons bed, en dat we er niet bang van zullen dromen?’. Het is stuitend! Man-onwaardig om te zien! Hoezo zijn we van die onderdanige pipo’s en enge slijmballen? Wat is dat eigenlijk voor slappe labbekakkerij?

Zijn we stiekem soms heel onzeker en vertrouwen we blindelings op de smaak van onze verloofde, die nou eenmaal een vrouw is en dus automatische stijlgevoel bezit? Kan het ons gewoon geen ene ruk schelen of het hele huis mintgroen wordt gesausd en de hele wand in de woonkamer tot buitenmaat letterbak wordt omgetoverd? Of… Of… Of zijn we gewoon bang dat vrouwlief boos zal worden & wraak zal nemen als we haar iets door de strot duwen dat ze eigenlijk niet wilde, al is onze keus honderd keer zo mooi als de badkamertegel die zij had uitgezocht?

Ik denk, ik vrees, het laatste. Want vrouwen hebben graag gelijk en houden er niet van hun zin niet te krijgen. En ze hebben ook nog eens een olifantengeheugen voor dingen waarmee je hen hebt gedwarsboomd of geïrriteerd. En in huis worden ze, als je pech hebt, iedere dag meerdere malen geconfronteerd met jouw steen des aanstoots, om maar even in bouwtermen te blijven. En dus, dag in, jaar uit, telkens weer helemaal opnieuw boos op je. Met het bekende gevolg: geen seks, want ze weten hoe ze ons moeten treffen, die vrouwen van ons.

Is er dan geen weg uit dit duivelse dilemma? Behalve het inschakelen van een bevriende homoseksuele stylist met fashion-cred en gokschulden: nee. Dit is nou zo’n ding dat we moeten dragen, en hopen dat we tegen die tijd dat we weer gaan verhuizen of verbouwen, in godsnaam ons oog op een vrouw met enig gevoel voor stijl  hebben laten vallen. Treffen we echter een lieve vrouw met slechte smaak, kunnen we evengoed gelukkig worden, maar dan in een lelijk huis. Je doet er niks aan.