Jan voelt zich bekeken...

Bewakingscamera, ja of nee? Het huis is veilig, maar Jan voelt zich bekeken…

Toen de mobiele telefoon net was uitgevonden, kon je voor het eerst beweren dat je ergens was, terwijl je je in werkelijkheid geheel ergens anders bevond. Dat was geweldig en handig in geval van overspel of middagje spijbelen. Dat is tegenwoordig wel anders. Jan wordt bloednerveus van de nieuwe Big Brother die smartphone heet.

Ik heb een beveiligingscamera gekocht. Hij is listig verdekt opgesteld en heeft 180 graden overzicht door de woonkamer, wat betekent dat je jezelf plat tegen een piepklein stukje loze muur moet persen, wil je als inbreker voorkomen dat je boeventronie in full 1080p naar de servers in de Cloud wordt gestuurd, vanwaar ik hem kan downloaden en aan de politie ter hand kan stellen, die je kunnen oppakken en met bamboe onder je voetzolen zullen slaan, tot je gillend bekent waar je mijn spullen hebt gelaten, en zweert dat je het nooit meer zult doen.

Een verstandige aankoop, dus, ook nog met nachtzicht – mocht je slim denken te wezen en na het donker langs te komen – en koppeling met de slimme verlichting die bij verdachte bewegingen in 100% TL-modus springt en ook nog de rookmelder aan het werk zet, voor het geval je nog steeds niet in de gaten hebt dat je bent betrapt en beter de kuierlatten (weetje: kuierlatten zijn stelten) kunt nemen.Want het zijn barre tijden en als je een touwtje uit de brievenbus hangt, ben je gek, niets aan te doen.

Onverwacht bij-effect: je ontdekt dat de poets er de kantjes afloopt. Dat je kind zit te gamen in plaats van zijn huiswerk te doen. Dat de kat echt vreselijk vaak van boven naar beneden loopt, en weer terug. Want je krijgt van iedere verdachte beweging een mooie melding-met-foto, en deze bewuste camera kan nog geen onderscheid maken tussen Boris Boef of Kees de Kat. En niet alleen ik krijg die melding, mijn vrouw en puber óók.

Wat me brengt op een tweede, en bepaald ongewenst bij-effect: dat ding filmt de hele dag door, en alle beelden worden 30 dagen bewaard. Dus ook de beelden waar ik zelf op voorkom. En daar gaat het mis, want noem me paranoïde, maar ik houd er niet van als ik in de gaten word gehouden. Inderdaad, dat is meten met twee maten en huichelachtig, maar dat kan me niks bommen. En nee, ik heb niets te verbergen, niets ernstigs althans, maar ik ben er principieel op tegen dat derden weten waar ik ben, zonder dat ik daar zelf de hand in heb gehad.

Zo zet ik ook de ‘zoek mijn iPhone’-functie uit op al mijn devices, net als alle locatievoorzieningen die niet strikt noodzakelijk zijn voor het functioneren van apps die ik nodig heb. Tevens heb ik een extra persoonlijk Apple-iD aangemaakt voor mijn eigen apparaten, en mezelf met de nodige moeite uit het gezinsaccount verwijderd, waar immers al mijn data vrijelijk werden gedeeld met vrouw en kinderen, alsmede diverse (schoon-)ouders en aangetrouwde tantes. Het had een haar gescheeld of ik had een geheime tweede telefoon aangeschaft, inclusief compleet nieuwe identiteit en uiterlijk, maar ik kon niet kiezen welke neus ik wilde.

Ik was dus al begonnen met het zoeken naar blinde hoeken in de woonkamer, waar ik eventueel buiten beeld van het alziende oog zou kunnen blijven, mocht ik even vredig willen lanterfanten, en naar een manier van binnenglippen zonder te worden opgemerkt, zodat ik later zou kunnen beweren dat ik echt pas nét was thuisgekomen, en dus onmogelijk had kunnen stofzuigen of afwassen – kijk maar, we pakken de beelden er even bij!

Gelukkig blijkt dat je de camera ook kunt uitzetten als er goed volk in huis is. Dat weet de camera doordat hij detecteert dat je mobiele telefoon zich op de thuislocatie bevindt – inderdaad: met behulp van locatievoorzieningen. Na zorgvuldige afweging heb ik echter besloten dat dan maar voor één keertje toe te staan. Want de wereld is een enge plaats, maar privacy is alles.

Foto iStock/ Adventtr